Posts tonen met het label poëzie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label poëzie. Alle posts tonen

donderdag 18 juni 2026

notitieboek

Ik heb enkele oude notitieboeken opgevist, er wat in gebladerd in de hoop her en der een korte notitie te vinden die me misschien kan inspireren. Ik had niet verwacht al meteen op enkele verzen te stuiten die ik niet (meer) kende. Ze waren blijkbaar nooit van het schrift naar een bestand getransfereerd, zoals dit korte versje gedateerd op 17/01/01:

mooie mevrouw [oud]

met de veel te korte rok
en de hoge zwarte kousen
zo hoort het niet
maar toch zeg ik graag
dank je voor je verschijning
het was een koude dag
die jij warmte gaf

en een ongedateerd vers:

meisje van laurier [oud]

jou had ik niet verwacht
maar toen je er niet was
heb ik aan je gedacht

meisje van laurier
ik ken je niet
dan in weinig woorden
een blik of wat, een lach

en wat dan nog
nu niets al is
kan alles komen 
toch

en ook dit zonder datum maar vermoedelijk uit 2001 of 2002:

lieve juffrouw [oud]

je bent te hard
alleen te harden
als ik even hard ben

al is het plaatselijk
als een paal als het ware
hard als tegels
op die nauwelijkse borsten van je

och ik liep te venten
met een mandje liefde
maar jij zei droogweg
ik koop niet aan de deur

maar weet je nog hoe mijn lippen
langzaam in je hals op de loer
lagen in een hinderlaag
herinnering die aan je hapert

De gedichten waren in potlood genoteerd, ontcijferen was soms moeilijk door de combinatie potlood en mijn eigenzinnige handschrift. 

donderdag 29 januari 2026

poëziedag

In mei legt elke vogel een ei, op poëziedag of poëzieweek draaft elke dichter op met een vers. Een vers uit mijn jongste bundel Verdraaide liefde  (20  dec. 2025) past hier prima. Het gaat om de liefde, valentijn is niet veraf en ik heb gekozen voor het eerste gedicht uit de cyclus 'lief':

schud de klater uit je kleed

de klaver uit mijn haar

dans me los van mijn ledematen

 

laat de zwoele oevers braak

ik trek een spoor, een hint

op elke etage van het huis

 

ontdek een kussen bij de haard

de bedden op elke kamer opgemaakt

er staat een hapje en drank koel

 

voor elke plek heb ik een verhaal

een hangmat van zachte klank

volle maan om je bij te lichten

 

te versieren met schaduwhanden

en vingers als jongverkenners

altijd wil ik je hulpwerkwoord zijn


Uit Verdraaide liefde, Uitgeverij P, Leuven, 2025, 64 p.

dinsdag 25 maart 2025

bij de 44 beste in 2024

De 44 beste gedichten van de Herman de Coninckprijs 2025 presenteert een selectie van de 'beste' gedichten gepubliceerd in dichtbundels van het voorgaande jaar, 2024 dus. Eén van die gedichten is 'rijmloos ei' uit mijn dubbelbundel Verstrengelingen, die bestaat uit de bundels Taalslag en Verstrengeling. Het gedicht staat in de eerste cyclus van Verstrengeling die randtekening heet.


En nu dus ook in de 44 beste gedichten van de Herman de Coninckprijs 2025, uitgegeven door PoëzieCentrum en Behoud de Begeerte.

woensdag 1 november 2023

troostboot

Iedereen heeft verhalen van vreugde maar ook van verlies en gemis. Begin november borrelen die verhalen vaker op. Vandaag een vers met niet alleen gemis, maar ook troost.

ik zie je nog met schepje in het zand

hoe eenvoudig leven: zon, handdoek, strand en zee
de fijne mist van oneindigheid die alles doordrenkt

zo simpel en licht kan het nooit meer
iedereen bouwt een eigen blokkentoren
hoe hoger hoe minder nog mogelijk

ik zit op de bank bij het strand
wisseling van zon, wolken en westenwind
even glijdt alles in een goede plooi

denk ik aan jou zonder storm van pijn
alsof de bank een boot van troost
voor mezelf en de medepassagiers

we dobberen, zakken weg in het schuim
van zee, wind, zand en zout
je knijpt in mijn hand, zo is het goed

_____________________________________________________

Troostboot staat in de bundel Verstrengelingen die wordt voorgesteld op 9 maart 2024 om 15u30 in de grote zaal van het landgoed de Campagne in Drongen (Gent).

zondag 13 november 2022

Nederlandse Bibliotheekdienst over Schetsboek

De Nederlandse Bibliotheekdienst - NBD Biblion - heeft een korte, positieve recensie gepubliceerd over mijn recentste bundel Schetsboek. Het duidelijke advies is leuk nieuws voor uitgever én dichter. De bundel is uiteraard te koop in de betere boekhandel of via de uitgever en mezelf.

Schetsboek / Jan M. Meier ; Wouter De Winter, tekeningen. - Leuven : P, 2022. - 86 pagina's : illustraties ; 24 cm.

Dichtbundel van een Vlaamse schrijver en criticus Jan M. Meier (1951) die medeoprichter en redacteur was van diverse letterkundige tijdschriften. Als dichter debuteerde hij in 1972 met een bundel die bekroond werd met twee prijzen.

De 70 gedichten zijn volgens de uitgever reflecties op zijn levenslot. Ze gaan over liefde, dichterschap en gemoedsstemmingen, al dan niet beïnvloed door de natuur. Daarnaast zijn er dertien tekeningen in aquarelpotlood van de Vlaamse schilder Wouter de Winter (1974). Ze geven meestal slechts lichamen weer zonder herkenbaar gezicht. Dat geeft ze iets afstandelijks. Het beste is de dichter in mooie en gevoelige regels over een moeder op een trouwfoto, lusteloosheid en herinneringen aan de kinderjaren. Zijn bundel zal met name mensen aanspreken die houden van een melancholische toon en zich willen laten vertederen door kleine en fijnzinnige associaties.

Advies: aanschaffen. De lezer krijgt met 70 gedichten waar voor zijn geld.

Recensent: Louis Smit

©copyright Stichting NBD Biblion.

maandag 20 juni 2022

Presentatie Schetsboek: enkele foto's van Johan Rutgeerts










Foto's: Johan Rutgeerts


Op de foto's behalve mezelf: uitgever Leo Peeraer, inleider Dirk De Geest, Diane Ruthgeerts naast mezelf en als voordrager, Niels Poppe op handpan, Laura Maes op elektrische gitaar, publiek.



woensdag 1 juni 2022

Presentatie nieuwe bundel Schetsboek 18 juni 15u30


Jan M. Meier

(ps. van Jean-Marie Maes)

&

Uitgeverij P


in samenwerking met CultuurplatformDrongen

nodigen u en uw vrienden uit

op zaterdag 18 juni 2022 om 15u30 uur

in de grote zaal van het Landgoed de Campagne

Gijzelstraat 12, 9031 Drongen

op de voorstelling van de bundel Schetsboek

Dirk De Geest (KUL) leidt in

Jan M. Meier en Diane Ruthgeerts lezen voor

Laura Maes (gitaar) en Niels Poppe (handpan) 

spelen muziek

en samen sluiten we af met een glas

 

zij en hij 

omtrekken in elkaar geschoven

op plaatjes uit het diepste van een kast

huiver op de rimpels van een lach

 

soms vallen ze samen als doos en deksel

zijn schaduwen uit foto’s weggeknipt

stappen in een video op rewind

 

gespannen vlies van ongrijpbare deeltjes

golf gebroken door hun enkels

onder tenen oud en nieuw verward

 

tijd hapert alsof een hek is toegeschoven

dwarslijnen tralies tekenen op het blad

hij een hand van toen legt

op haar oude schouder 

 

Schetsboek: het skelet van een leven in röntgenfoto’s 
(2022, 96 p., 19,50€)

op sleeptouw genomen door de regel dat regels zo regelloos mogelijk moeten zijn/zie: schepen varen door de woestijn/zoiets, maar dichter en scherper.

De bundel is een verzameling schetsen in vrije vorm: kort en badinerend in een stem die vertedert of verrast, met een licht ironische, filosofische of zelf-relativerende toets, tot de essentie herleid en uitlopend in iets als een pointe, alsof je Proust in een praline proeft. De verzen vertonen een eenheid in toon en stijl en met hun onderlinge echo's vinden ze weerklank bij elkaar.

De dichter reflecteert over zijn levenslot, draait in spiralen, tast voorbij de horizon van het denkbare tussen raam en blad/vogel en tak/pan en nok/tot de regel is gerond/de opening gedicht:. 

WOUTER DE WINTER is tekenaar-schilder met een weerkerende obsessie voor menselijke vleselijkheden. Voor Schetsboek maakte hij een reeks tekeningen in aquarelpotlood, gebaseerd op specifieke passages uit een selectie gedichten. Zwervend tussen figuratie en abstractie, worden verschillende elementen samengesteld tot een kijk-puzzel, wachtend op de interpretatie van de lezer. https://www.instagram.com/wouterdwinter/

JAN M. MEIER, pseudoniem van Jean-Marie Maes, was medeoprichter en redacteur van Restant, redacteur van Yang en Deus ex Machina. Hij debuteerde met de bekroonde bundel Figuratie (1972) en publiceerde creatieve, literair-kritische en wetenschappelijke bijdragen in diverse bladen. Zijn recente bundels Engelenspoor (2017), Tekenen (2018) en Grote Gevoelens (2020) verschenen bij Uitgeverij P.

Graag bevestiging van uw komst via e-mail naar diane.ruthgeerts@gmail.com of janmmaes@gmail.com

Parkeren kan op het domein zelf en langs de Gijzelstraat.


zaterdag 23 oktober 2021

herfstsein

scharlaken de tooi van esdoorn
sein van herfst en rode troost
borgtocht en voorschot voor
het koortsvuur van lentelicht

in de onderstroom van winter
spreekt alleen de rede van
een logische stap in het niet te
ontwijken ritueel van seizoenen alsof

herhaling iets van gewicht toevoegt
alsof lengte van weg en omtrek
van kruispunt een som vormt
een scheve toren van betekenis

elk woord graaft zijn eigen route
in het hoofd, weg van leeslamp
en stoel, zonder bliksemschicht
of vallende sterrenhemel

soms vinden ze elkaar
twee lichamen, twee komma’s
die slapend een cirkel vormen
logo van gestolde liefde

onder de scharlaken deken

woensdag 28 april 2021

ongeregeld geletterd

Toen ik jong was -- het klinkt als het begin van een verhaaltje in de reeks 'opa vertelt'. In de twintigste eeuw gingen dichters niet naar school. Ze gingen natuurlijk wel naar de gewone school, maar niet naar de school voor dichters in spe. Die bestonden niet. Ze komen zoals Coca Cola en andere nieuwigheden uit Amerika overgewaaid. Daar bestaan creative writing courses al geruime tijd, vaak als keuzevak op universiteiten. Aangezien ik voor het grootste deel in de vorige eeuw heb geleefd, heb ik nooit een voet gezet in een schrijfklas.

Jongere collega's hebben dat meestal wel gedaan. Dat komt soms onverwacht ter sprake als we met elkaar over gedichten praten. Zegt iemand plots: 'oei, twee keer hetzelfde woord'. Het klinkt als een zware overtreding, geen toeval dat het rijmt op 'moord'. Het klinkt als een genocide als je exact dezelfde zin herhaalt, terwijl de ongeschoolde schrijver uit de vorige eeuw zich nergens van bewust is. De jonge auteurs hebben geen besef dat die regeltjes meteen de halve wereldliteratuur op de mestvaalt dumpen.

Een hekel aan regels vind ik zeer gezond, zoals ik het in deze verzen heb verwoord: 'hij spreekt niet in jamben / veegt er zijn gelaarsde versvoet aan / schrijven doet hij in het ritme van een stem'.

In het volgende gedicht breek ik consistent de 'herhaal niet'-regel, herhaling kan een stijlmiddel zijn:

belijdenis

er is niets dat hij belijdt
in het raam ligt geen waarheid
in rode hoofdletters uitgestald

er is niets dat hij belijdt
geen ronde klank in cursieve o’s
geen ui die over het blad stuitert

er is niets dat hij belijdt
hij neemt waar, kijkt
tekent een raam in een vlak

veegt de ochtend schoon
nieuw en altijd hetzelfde anders
hij drinkt kleuren als sap

hij ademt de dag, soms
sijpelt klank uit zijn vingers
klankblad waarin hij zwemt

nog is er niets dat hij belijdt
hij draait het blad
strijkt het glad 

maandag 8 februari 2021

(in)activiteit

Activiteit is een relatief gegeven. Hier lange tijd niets gepost. Tijd om de draad opnieuw op te nemen.
Corona is een gesel, omdat het je sociale leven tot stilstand heeft gebracht. Gelukkig is er nog poëzie en nu is er veel tijd om er aandacht aan te geven. Er is voldoende materiaal voor drie bundels en nog een dik pak losse gedichten.


Twee bundels zitten in het stadium van gevorderd klad. De eerste wordt vermoedelijk Schetsboek en ik hoop dat hij nog dit jaar verschijnt. Het is een lange reeks schetsmatige gedichten met een gelijkaardige tune, een tikkeltje badinerend met geregeld een snuif ironie.
De tweede bundel heb ik links en rechts aangekondigd en heet Verstrengelingen. Die bevat een aantal cycli en oorspronkelijk was 'Schetsboek' er één van. Die groeide zo snel aan dat ik hem eruit heb gelicht zodat hij in geen tijd tot een bundel kon uitgroeien.
Ik sluit deze post af met een gedicht uit Schetsboek dat eerder verscheen in het Nederlandse literaire tijdschrift Liter (nr. 98):

grip

op sleeptouw genomen door de regel
dat regels zo regelloos mogelijk moeten zijn
zie: schepen varen door de woestijn
zoiets maar dichter en scherper 

hij vloekt omdat het misgaat, steevast
de camouflage van donkere broek en trui
de snelle stap om zichzelf af te werpen
slippend als een beurse peer

toch uitkijkend door een raam
de opgepoetste schijn van een kale straat
waar zon niets dan leegte uitstraalt
schaduwen trillen van uitgeteld pathos

mensen zien bij gebrek aan woorden
niet wat voor hun ogen plaats vindt
zij vegen neuriënd bladeren op
lezen doen ze niet

                    er valt niets te grijpen


vrijdag 27 november 2020

Dirk De Geest over Grote Gevoelens

De eminente poëziecriticus Dirk De Geest schreef een zeer positieve recensie over mijn recente bundel Grote Gevoelens (2020 Uitgeverij P) op de literaire website Mappalibri . De laatste paragraaf vat het mooi samen en de laatste zin is voor me het grootste compliment dat je als schrijver kunt krijgen.

Die complexe ervaring van de taal leidt er overigens toe dat veel gedichten poëticaal zijn. De dichter bezint zich over zijn eigen medium en zijn project. De balans tussen woorden en stilte is daarbij van cruciaal belang om de concentratie van de taal maximaal te houden. Daarbij beroept Meier zich op uiteenlopende taal- en stijlregisters in een poging om de liefde zo omvattend en zo veelzijdig mogelijk te benaderen. Sommige gedichten komen in de buurt van de melodie (en doen denken aan Van Ostaijen), andere zijn associatief, opsommend, barok of net gereduceerd tot de essentie. In die optiek laat deze mooie bundel zich niet alleen lezen als een intense verkenning van de grote gevoelens, maar eveneens als een verkenning van wat literatuur vermag. 

Na de uitvoerige en even positieve recensie van Peter Theuninck in Poëziekrant (2020, nr. 4, pp. 82-83) heb ik met deze recensie en een paar positieve reacties in Nederland alle reden om héél blij te zijn.

zaterdag 27 juni 2020

kort weg

de rechte wegen zijn nooit recht
en zelden rechtvaardig
in een volrond labyrint vind je uiteindelijk de weg 

de rollercoaster van een kort vers 

(lees dit vers nog een keer
het is anders)


dinsdag 14 januari 2020

Presentatie bundel Grote Gevoelens

Jan M. Meier 
(pseud. van Jean-Marie Maes)
Evelien Sergeant
&
Uitgeverij P

nodigen u en uw vrienden uit
op zaterdag 15 februari 2020
om 16 uur in Poëziecentrum
Vrijdagmarkt 36 te Gent
op de voorstelling van de bundel




PROGRAMMA
• Dichter Peter Theunynck leidt Grote Gevoelens in
• Muzikale intermezzi: Niels Poppe op handpan
• Jan M.Meier leest gedichten uit Grote Gevoelens
• Uitgever Leo Peeraer overhandigt het eerste exemplaar
• Receptie en signeermogelijkheid


regels van ontregeling (4)

stilstand sta niet stil
nog wordt diep onder mijn korstige aarde
gesteente tot vloeibare gestalte

hoe moet ik vertellen, jou
uit het witte niets van dit geruite papier
met een mond van woorden gesnoerd

hoe moet ik de parels van het telraam
telkens verschuiven om een som
de waarde van een waarheid
één tel van tel te verbeelden

leg me het zwijgen op
ruk uit de tedere tong
breek mijn pen
leg me neer in bewogen stilte
sla me met verstomming

haal me in je hoofd


In de bundel Grote Gevoelens vaart de liefde voorbij. Ze kaatst tussen euforie en wanhoop, wens en waan, verlangen en vervulling, tussen beeld en verbeelding, dans en stilstand, monoloog en gesprek. 
Jan M. Meier schrijft over de romantische liefde, maar ook over de ‘eenzaam uitgelepelde leugen’. Met woorden in witte letterloze leegtes meet hij zijn geliefde galactische proporties aan. Tussen spel en martelgang verknipt hij haar tot honderden flardjes, met de geur van potlood als weerloos wapen en de scherpe haken van herinnering. In de lange gang gevloerd, gekromd als een komma voor een onbekend zinsverband tekent zich een route af als van Parijs naar Rotterdam.
Dan kantelt het: maanwit aan haar hemels lichaam draait hij de ochtend open, neemt een bad in de dampkring van haar adem. Reikhalzende ogen lijken op stelten te lopen. Woorden zijn kostbaar als luchtbellen onder water. En zie: ‘de aarde bedekt de hemel’.
De metaforen spiegelen de wisselende emoties, maar zitten tegelijk vol kleine verschuivingen die het romantische totaalbeeld ondergraven of nuanceren.
De schilderijen van Evelien Sergeant creëren beelden die aansluiting vinden bij de beeldtaal van de bundel: vervoering en pijn in vele variaties
Jan M. Meier (pseudoniem van Jean-Marie Maes, Gent, 1951) was medeoprichter en redacteur van Restant, redacteur van Yang en Deus ex Machina. Hij publiceerde creatieve, literair-kritische en wetenschappelijke bijdragen in diverse bladen. Zijn vorige bundel Tekenen  verscheen in 2018.
Evelien Sergeant (Gent, 1974) schildert vanuit een overgave en een noodzaak. Creëren is voor Evelien omgaan met twijfels, pijn en angst. Anderzijds geeft het haar ook bevrijding, en plezier. De kunstenaar wil werk maken dat vraagt, raakt en hapert. In de verbinding met een werk houdt een sublieme ervaring zich schuil: de (h)erkenning van je eigen verhaal in de beeldtaal.
Gelieve uw aanwezigheid te bevestigen voor 13 februari via mail naar janmmaes@gmail.com en cc naar contact@uitgeverijp.be met vermelding van uw naam en het aantal personen.

maandag 6 mei 2019

Tekenen: na 4 maanden, 4 positieve recensies

Tekenen verscheen in december 2018, nu ruim vier maanden later zijn er vier mooie recensies verschenen. Vier citaten:

Hilde Keteleer in Poëziekrant, 'Droomiconen van de krukkige mens':


Alle gedichten hangen aan elkaar, versterken elkaar. Jan M. Meier is een componist. Hij schildert en maakt muziek met woorden, hij danst en vliegt met behulp van beelden en alliteraties, met paradoxen en binnenrijmen. Net zoals in een symfonie, wat letterlijk ‘samenklank’ betekent, waarin de afzonderlijke instrumenten opgaan in een geheel, is dit een compositie die bestaat uit vier delen die elk een thema exposeren maar de harmonie van het geheel versterken.
De laatste afdeling, ‘uitgeleide’, bestaat uit welgeteld één gedicht, dat tevens het titelgedicht van de bundel is: ‘tekenen’. In dit gedicht wordt duidelijk waar de titel op slaat: wij, mensen, zien overal tekenen in, we willen alles duiden, ook wat niet te duiden is. We zoeken woorden die een verklaring moeten geven voor wat ons ontglipt, we creëren de illusie dat de wereld beheersbaar is. De dichter heeft tot taak ons achter de schermen van die gefingeerde waarheid te laten kijken. 

Jan Geerts op zijn blog, 'BRIEF AAN JAN M. MEIER':
Jouw woorden proberen het onnoemelijke licht dat gevormd wordt door alle kleuren te ontleden, zichtbaar te maken en te noemen. Jouw woorden tonen wat niet te zien is in de onzichtbare blik van de mens en zetten de wereld te kijk.
Jouw woorden zijn helderheid. Niet het morsige of de mist van het dagelijkse discours in doffe ramen. Jouw woorden zijn meester van hun taal. Als schoonheid vanbinnen schijnt, dan zijn jouw woorden vensters op de binnenkant van het bestaan.

Alain Delmotte op de literaire blog De schaal van Digther, 'Een Rorschachtest van onvermoede betekenis':
De nieuwste bundel van Jan M. Meier ’Tekenen’ opent een breed veld, biedt een panorama, zendt een veelheid aan betekenissen uit die de lezer uitdagen om die met concentratie op te diepen.  
[...] 
Deze bundel werpt volgens mij een nieuw licht op de vorige. In die zin dat de nieuwe bundel een aantal bestanddelen uit de vorige bundel meedraagt. Waaruit ik vermoed dat Meier aan een soort coherent ‘opus’ aan het werken is. Waarmee ik het componerende aspect nogmaals wens te beklemtonen. Ik vermoed dat deze bundel de komende bundels al aan het opentrekken is. We kunnen en mogen nog wel wat verwachten van deze vakkundige dichter. Laten we ernaar uitkijken. 
Louis Smit voor NBD Biblion:
De bijna vijftig vormvrije gedichten zijn stillevens en 'ansichtkaarten' over klein geluk, genegenheid, natuur, seizoenen. Subtiel, licht en vaak vertederend. [...] Een rustpunt in de drukte van het hedendaagse leven, met voortreffelijk verwoorde stemmingen.
Bijgewerkt 6 mei 2019



dinsdag 15 januari 2019

polaire vortex

januari
terrassen klevend aan eeuwenoude puien
als zwammen op breedbuikige beuken
stoelen, tafels glimmen elkaar toe – leeg
er waait regen overal
op tafels, stoelen, opgetrokken kragen

januari
zon breekt schuchter door wolken
een wonder rimpelt over straten
terrassen voor de puien vloeien vol
straalkacheltjes op hoge poten flitsen aan
surrogaat zonnetjes in een surrogaat seizoen

januari
stoelen aangesleurd, tafels schoongeveegd
jonge kerels, dappere meisjes
hebben geen zonnetje nodig
zij omarmen hun stoerheid zonder jas
trekken hun mouwen hoog
bij de lichtste zonnestraal

januari
er zijn geen winters meer meneer
het weer is om zeep, meneer, naar de kloten 
geen probleem dat het hier warmer is
maar de zee, de zeespiegel meneer
straks overstromen de lage landen
en wat moeten wij dan doen, migreren ha!

wacht even
straks februari
valt de kou nog es ouderwets binnen
een snijdende noordooster
de polaire vortex weet je wel
gaan we rillend naar een elfstedentocht
juichend eindelijk

woensdag 5 december 2018

samenwerking Deus ex Machina en Tau

Deus ex Machina en het nieuwe Hamburgse tijdschrift Tau hebben een samenwerking opgezet waarvan de sporen te vinden zijn in nummer 165 van het Antwerpse literaire tijdschrift. Daarin staat een selectie van teksten uit het nieuwe Duitse blad. Tegelijk werd een literaire avond georganiseerd in Café Boekowski. Daar las ik een aantal gedichten voor, o.a. drie gedichten die (in een nog wat ingekookte vorm) in mijn nieuwe bundel Tekenen zijn verschenen.
Ik neem er hier eentje op, met de Engelse vertaling.



kleine allegorie van de roes

een teken aan de wand
de muur een spinnenweb
zonder spin
en ik lig met mijn hoofd
op tafel in de rusteloze slaap
van een ter dood veroordeelde

niets is nog in evenwicht
niet ik, niet mijn gedachten
die als vervormde objecten
om me liggen verstrooid

en jij die ik blijf bedenken
in je vormeloze naaktheid
ik wil je wit op blauw en
zwart omrand als een doodsbrief

de dieren van mijn jeugd
honden, kippen, katten, zwijnen, vogels
alle verworden tot donkere iconen

en de fles die gebroken
voor me ligt: een leven
dat leeggelopen

is

a little allegory of trance

the writing on the wall
a spider web without a spider
and I am lying with my head
on the table in the restless sleep
of a man on death row

nothing is in balance
not I, not my thoughts
contorted objects
scattered around me

and you that I keep devising
in that unshapen nakedness
I want you white on blue
black-rimmed like an obituary

the animals of my youth
dogs, chickens, cats, pigs, birds
have all faded into dark icons

and the bottle
broken in front of me
a life that leaves me

empty

zaterdag 2 juni 2018

Vertaald


Ik wist tot voor kort nergens van, maar kreeg een tip. Gecheckt bij het Vlaams Fonds voor de Letteren en ja, vier gedichten werden naar het Servisch vertaald. Ze verschenen oorspronkelijk in Het liegend Konijn en werden opgenomen in de bundel Engelenspoor. Nu staan ze ook in het tijdschrift Erazmo in goed gezelschap. Een leuke verrassing, ook al had men me moeten contacteren.
Een verdwaalde e-mail, een brief die nooit toekomt -- het gebeurt niet vaak, maar het gebeurt.