donderdag 18 juni 2026
notitieboek
donderdag 29 januari 2026
poëziedag
In mei legt elke vogel een ei, op poëziedag of poëzieweek draaft elke dichter op met een vers. Een vers uit mijn jongste bundel Verdraaide liefde (20 dec. 2025) past hier prima. Het gaat om de liefde, valentijn is niet veraf en ik heb gekozen voor het eerste gedicht uit de cyclus 'lief':
schud de klater uit je kleed
de klaver uit mijn haar
dans me los van mijn ledematen
laat de zwoele oevers braak
ik trek een spoor, een hint
op elke etage van het huis
ontdek een kussen bij de haard
de bedden op elke kamer opgemaakt
er staat een hapje en drank koel
voor elke plek heb ik een verhaal
een hangmat van zachte klank
volle maan om je bij te lichten
te versieren met schaduwhanden
en vingers als jongverkenners
altijd wil ik je hulpwerkwoord zijn
dinsdag 25 maart 2025
bij de 44 beste in 2024
De 44 beste gedichten van de Herman de Coninckprijs 2025 presenteert een selectie van de 'beste' gedichten gepubliceerd in dichtbundels van het voorgaande jaar, 2024 dus. Eén van die gedichten is 'rijmloos ei' uit mijn dubbelbundel Verstrengelingen, die bestaat uit de bundels Taalslag en Verstrengeling. Het gedicht staat in de eerste cyclus van Verstrengeling die randtekening heet.
woensdag 1 november 2023
troostboot
ik zie je nog met schepje in het zand
____________________________________________
zondag 13 november 2022
Nederlandse Bibliotheekdienst over Schetsboek
De Nederlandse Bibliotheekdienst - NBD Biblion - heeft een korte, positieve recensie gepubliceerd over mijn recentste bundel Schetsboek. Het duidelijke advies is leuk nieuws voor uitgever én dichter. De bundel is uiteraard te koop in de betere boekhandel of via de uitgever en mezelf.
Schetsboek / Jan M. Meier ; Wouter De Winter, tekeningen. - Leuven : P, 2022. - 86 pagina's : illustraties ; 24 cm.
Dichtbundel van een Vlaamse schrijver en criticus Jan M. Meier (1951) die medeoprichter en redacteur was van diverse letterkundige tijdschriften. Als dichter debuteerde hij in 1972 met een bundel die bekroond werd met twee prijzen.
De 70 gedichten zijn volgens de uitgever reflecties op zijn levenslot. Ze gaan over liefde, dichterschap en gemoedsstemmingen, al dan niet beïnvloed door de natuur. Daarnaast zijn er dertien tekeningen in aquarelpotlood van de Vlaamse schilder Wouter de Winter (1974). Ze geven meestal slechts lichamen weer zonder herkenbaar gezicht. Dat geeft ze iets afstandelijks. Het beste is de dichter in mooie en gevoelige regels over een moeder op een trouwfoto, lusteloosheid en herinneringen aan de kinderjaren. Zijn bundel zal met name mensen aanspreken die houden van een melancholische toon en zich willen laten vertederen door kleine en fijnzinnige associaties.
Advies: aanschaffen. De lezer krijgt met 70 gedichten waar voor zijn geld.
Recensent: Louis Smit
©copyright Stichting NBD Biblion.
maandag 20 juni 2022
Presentatie Schetsboek: enkele foto's van Johan Rutgeerts
Foto's: Johan Rutgeerts
maandag 13 juni 2022
Drie gedichten uit Schetsboek
Drie gedichten uit Schetsboek op De schaal van digther, nl. moeder, val en krasspraak.
woensdag 1 juni 2022
Presentatie nieuwe bundel Schetsboek 18 juni 15u30
(ps. van
Jean-Marie Maes)
&
in samenwerking met CultuurplatformDrongen
nodigen u en uw vrienden uit
op zaterdag 18 juni 2022 om 15u30 uur
in de grote zaal van het Landgoed de Campagne
Gijzelstraat 12, 9031 Drongen
op de voorstelling van de bundel Schetsboek
Dirk De Geest (KUL) leidt in
Jan M. Meier
en Diane Ruthgeerts lezen voor
Laura Maes (gitaar) en Niels Poppe (handpan)
spelen muziek
en samen sluiten we af met een glas
zij en hij
omtrekken in elkaar geschoven
op plaatjes uit het diepste van een kast
huiver op de rimpels van een lach
soms vallen ze samen als doos en deksel
zijn schaduwen uit foto’s weggeknipt
stappen in een video op rewind
gespannen vlies van ongrijpbare deeltjes
golf gebroken door hun enkels
onder tenen oud en nieuw verward
tijd hapert alsof een hek is toegeschoven
dwarslijnen tralies tekenen op het blad
hij een hand van toen legt
op haar oude schouder
Schetsboek:
het skelet van een leven in röntgenfoto’s
(2022, 96 p., 19,50€)
op sleeptouw genomen door de regel dat
regels zo regelloos mogelijk moeten zijn/zie: schepen varen door de
woestijn/zoiets, maar dichter en scherper.
De bundel is een verzameling schetsen in vrije vorm:
kort en badinerend in een stem die vertedert of verrast, met een licht
ironische, filosofische of zelf-relativerende toets, tot de essentie herleid en
uitlopend in iets als een pointe, alsof
je Proust in een praline proeft. De verzen vertonen een eenheid in toon en
stijl en met hun onderlinge echo's vinden ze weerklank bij elkaar.
De dichter reflecteert over zijn levenslot, draait in
spiralen, tast voorbij de horizon van het denkbare tussen raam en blad/vogel en tak/pan en nok/tot de regel is gerond/de
opening gedicht:.
WOUTER DE WINTER is tekenaar-schilder met een weerkerende obsessie voor menselijke vleselijkheden. Voor Schetsboek maakte hij een reeks tekeningen in aquarelpotlood, gebaseerd op specifieke passages uit een selectie gedichten. Zwervend tussen figuratie en abstractie, worden verschillende elementen samengesteld tot een kijk-puzzel, wachtend op de interpretatie van de lezer. https://www.instagram.com/wouterdwinter/
JAN M. MEIER, pseudoniem van Jean-Marie Maes, was medeoprichter en redacteur van Restant, redacteur van Yang en Deus ex Machina. Hij debuteerde met de bekroonde bundel Figuratie (1972) en publiceerde creatieve, literair-kritische en wetenschappelijke bijdragen in diverse bladen. Zijn recente bundels Engelenspoor (2017), Tekenen (2018) en Grote Gevoelens (2020) verschenen bij Uitgeverij P.
Graag bevestiging van uw komst via e-mail naar diane.ruthgeerts@gmail.com of janmmaes@gmail.com
Parkeren kan op het domein zelf en langs de Gijzelstraat.
zaterdag 23 oktober 2021
herfstsein
sein van herfst en rode troost
borgtocht en voorschot voor
het koortsvuur van lentelicht
in de onderstroom van winter
spreekt alleen de rede van
een logische stap in het niet te
ontwijken ritueel van seizoenen alsof
herhaling iets van gewicht toevoegt
alsof lengte van weg en omtrek
van kruispunt een som vormt
een scheve toren van betekenis
elk woord graaft zijn eigen route
in het hoofd, weg van leeslamp
en stoel, zonder bliksemschicht
of vallende sterrenhemel
soms vinden ze elkaar
twee lichamen, twee komma’s
die slapend een cirkel vormen
logo van gestolde liefde
onder de scharlaken deken
woensdag 28 april 2021
ongeregeld geletterd
Toen ik jong was -- het klinkt als het begin van een verhaaltje in de reeks 'opa vertelt'. In de twintigste eeuw gingen dichters niet naar school. Ze gingen natuurlijk wel naar de gewone school, maar niet naar de school voor dichters in spe. Die bestonden niet. Ze komen zoals Coca Cola en andere nieuwigheden uit Amerika overgewaaid. Daar bestaan creative writing courses al geruime tijd, vaak als keuzevak op universiteiten. Aangezien ik voor het grootste deel in de vorige eeuw heb geleefd, heb ik nooit een voet gezet in een schrijfklas.
Jongere collega's hebben dat meestal wel gedaan. Dat komt soms onverwacht ter sprake als we met elkaar over gedichten praten. Zegt iemand plots: 'oei, twee keer hetzelfde woord'. Het klinkt als een zware overtreding, geen toeval dat het rijmt op 'moord'. Het klinkt als een genocide als je exact dezelfde zin herhaalt, terwijl de ongeschoolde schrijver uit de vorige eeuw zich nergens van bewust is. De jonge auteurs hebben geen besef dat die regeltjes meteen de halve wereldliteratuur op de mestvaalt dumpen.
Een hekel aan regels vind ik zeer gezond, zoals ik het in deze verzen heb verwoord: 'hij spreekt niet in jamben / veegt er zijn gelaarsde versvoet aan / schrijven doet hij in het ritme van een stem'.
In het volgende gedicht breek ik consistent de 'herhaal niet'-regel, herhaling kan een stijlmiddel zijn:
belijdeniser is niets dat hij belijdtin het raam ligt geen waarheidin rode hoofdletters uitgestalder is niets dat hij belijdtgeen ronde klank in cursieve o’sgeen ui die over het blad stuiterter is niets dat hij belijdthij neemt waar, kijkttekent een raam in een vlakveegt de ochtend schoonnieuw en altijd hetzelfde andershij drinkt kleuren als saphij ademt de dag, somssijpelt klank uit zijn vingersklankblad waarin hij zwemt
nog is er niets dat hij belijdthij draait het bladstrijkt het glad
maandag 8 februari 2021
(in)activiteit
Activiteit is een relatief gegeven. Hier lange tijd niets gepost. Tijd om de draad opnieuw op te nemen.
Corona is een gesel, omdat het je sociale leven tot stilstand heeft gebracht. Gelukkig is er nog poëzie en nu is er veel tijd om er aandacht aan te geven. Er is voldoende materiaal voor drie bundels en nog een dik pak losse gedichten.
op sleeptouw genomen door de regel
dat regels zo regelloos mogelijk moeten zijn
zie: schepen varen door de woestijn
zoiets maar dichter en scherper
hij vloekt omdat het misgaat, steevast
de camouflage van donkere broek en trui
de snelle stap om zichzelf af te werpen
slippend als een beurse peer
toch uitkijkend door een raam
de opgepoetste schijn van een kale straat
waar zon niets dan leegte uitstraalt
schaduwen trillen van uitgeteld pathos
mensen zien bij gebrek aan woorden
niet wat voor hun ogen plaats vindt
zij vegen neuriënd bladeren op
lezen doen ze niet
vrijdag 27 november 2020
Dirk De Geest over Grote Gevoelens
De eminente poëziecriticus Dirk De Geest schreef een zeer positieve recensie over mijn recente bundel Grote Gevoelens (2020 Uitgeverij P) op de literaire website Mappalibri . De laatste paragraaf vat het mooi samen en de laatste zin is voor me het grootste compliment dat je als schrijver kunt krijgen.
Die complexe ervaring van de taal leidt er overigens toe dat veel gedichten poëticaal zijn. De dichter bezint zich over zijn eigen medium en zijn project. De balans tussen woorden en stilte is daarbij van cruciaal belang om de concentratie van de taal maximaal te houden. Daarbij beroept Meier zich op uiteenlopende taal- en stijlregisters in een poging om de liefde zo omvattend en zo veelzijdig mogelijk te benaderen. Sommige gedichten komen in de buurt van de melodie (en doen denken aan Van Ostaijen), andere zijn associatief, opsommend, barok of net gereduceerd tot de essentie. In die optiek laat deze mooie bundel zich niet alleen lezen als een intense verkenning van de grote gevoelens, maar eveneens als een verkenning van wat literatuur vermag.
Na de uitvoerige en even positieve recensie van Peter Theuninck in Poëziekrant (2020, nr. 4, pp. 82-83) heb ik met deze recensie en een paar positieve reacties in Nederland alle reden om héél blij te zijn.
zaterdag 27 juni 2020
kort weg
de rechte wegen zijn nooit recht
en zelden rechtvaardig
in een volrond labyrint vind je uiteindelijk de weg
de rollercoaster van een kort vers
(lees dit vers nog een keer
het is anders)
woensdag 3 juni 2020
dinsdag 14 januari 2020
Presentatie bundel Grote Gevoelens
(pseud. van Jean-Marie Maes)
Evelien Sergeant
nodigen u en uw vrienden uit
PROGRAMMA
• Dichter Peter Theunynck leidt Grote Gevoelens in
maandag 6 mei 2019
Tekenen: na 4 maanden, 4 positieve recensies
Hilde Keteleer in Poëziekrant, 'Droomiconen van de krukkige mens':
Alle gedichten hangen aan elkaar, versterken elkaar. Jan M. Meier is een componist. Hij schildert en maakt muziek met woorden, hij danst en vliegt met behulp van beelden en alliteraties, met paradoxen en binnenrijmen. Net zoals in een symfonie, wat letterlijk ‘samenklank’ betekent, waarin de afzonderlijke instrumenten opgaan in een geheel, is dit een compositie die bestaat uit vier delen die elk een thema exposeren maar de harmonie van het geheel versterken.
De laatste afdeling, ‘uitgeleide’, bestaat uit welgeteld één gedicht, dat tevens het titelgedicht van de bundel is: ‘tekenen’. In dit gedicht wordt duidelijk waar de titel op slaat: wij, mensen, zien overal tekenen in, we willen alles duiden, ook wat niet te duiden is. We zoeken woorden die een verklaring moeten geven voor wat ons ontglipt, we creëren de illusie dat de wereld beheersbaar is. De dichter heeft tot taak ons achter de schermen van die gefingeerde waarheid te laten kijken.
Jouw woorden proberen het onnoemelijke licht dat gevormd wordt door alle kleuren te ontleden, zichtbaar te maken en te noemen. Jouw woorden tonen wat niet te zien is in de onzichtbare blik van de mens en zetten de wereld te kijk.
Jouw woorden zijn helderheid. Niet het morsige of de mist van het dagelijkse discours in doffe ramen. Jouw woorden zijn meester van hun taal. Als schoonheid vanbinnen schijnt, dan zijn jouw woorden vensters op de binnenkant van het bestaan.
De nieuwste bundel van Jan M. Meier ’Tekenen’ opent een breed veld, biedt een panorama, zendt een veelheid aan betekenissen uit die de lezer uitdagen om die met concentratie op te diepen.
[...]
Deze bundel werpt volgens mij een nieuw licht op de vorige. In die zin dat de nieuwe bundel een aantal bestanddelen uit de vorige bundel meedraagt. Waaruit ik vermoed dat Meier aan een soort coherent ‘opus’ aan het werken is. Waarmee ik het componerende aspect nogmaals wens te beklemtonen. Ik vermoed dat deze bundel de komende bundels al aan het opentrekken is. We kunnen en mogen nog wel wat verwachten van deze vakkundige dichter. Laten we ernaar uitkijken.Louis Smit voor NBD Biblion:
De bijna vijftig vormvrije gedichten zijn stillevens en 'ansichtkaarten' over klein geluk, genegenheid, natuur, seizoenen. Subtiel, licht en vaak vertederend. [...] Een rustpunt in de drukte van het hedendaagse leven, met voortreffelijk verwoorde stemmingen.Bijgewerkt 6 mei 2019
dinsdag 15 januari 2019
polaire vortex
terrassen klevend aan eeuwenoude puien
als zwammen op breedbuikige beuken
stoelen, tafels glimmen elkaar toe – leeg
er waait regen overal
op tafels, stoelen, opgetrokken kragen
januari
zon breekt schuchter door wolken
een wonder rimpelt over straten
terrassen voor de puien vloeien vol
straalkacheltjes op hoge poten flitsen aan
surrogaat zonnetjes in een surrogaat seizoen
januari
stoelen aangesleurd, tafels schoongeveegd
jonge kerels, dappere meisjes
hebben geen zonnetje nodig
zij omarmen hun stoerheid zonder jas
trekken hun mouwen hoog
bij de lichtste zonnestraal
januari
er zijn geen winters meer meneer
het weer is om zeep, meneer, naar de kloten
geen probleem dat het hier warmer is
maar de zee, de zeespiegel meneer
straks overstromen de lage landen
en wat moeten wij dan doen, migreren ha!
wacht even
straks februari
valt de kou nog es ouderwets binnen
een snijdende noordooster
de polaire vortex weet je wel
gaan we rillend naar een elfstedentocht
juichend eindelijk
woensdag 5 december 2018
samenwerking Deus ex Machina en Tau
Ik neem er hier eentje op, met de Engelse vertaling.
kleine allegorie van de roes
een teken aan de wand
de muur een spinnenweb zonder spin
en ik lig met mijn hoofd
op tafel in de rusteloze slaap
van een ter dood veroordeelde
niets is nog in evenwicht
niet ik, niet mijn gedachten
die als vervormde objecten
om me liggen verstrooid
en jij die ik blijf bedenken
in je vormeloze naaktheid
ik wil je wit op blauw en
zwart omrand als een doodsbrief
de dieren van mijn jeugd
honden, kippen, katten, zwijnen, vogels
alle verworden tot donkere iconen
en de fles die gebroken
voor me ligt: een leven
dat leeggelopen
is
|
|
donderdag 1 november 2018
zaterdag 2 juni 2018
Vertaald
Ik wist tot voor kort nergens van, maar kreeg een tip. Gecheckt bij het Vlaams Fonds voor de Letteren en ja, vier gedichten werden naar het Servisch vertaald. Ze verschenen oorspronkelijk in Het liegend Konijn en werden opgenomen in de bundel Engelenspoor. Nu staan ze ook in het tijdschrift Erazmo in goed gezelschap. Een leuke verrassing, ook al had men me moeten contacteren.
Een verdwaalde e-mail, een brief die nooit toekomt -- het gebeurt niet vaak, maar het gebeurt.
















