Hedwig Speliers (1935-2026)

Hedwig Speliers is overleden op 91 jarige leeftijd (24/09/26). Ik leerde hem kennen toen ik zeventien was en zelf een weg zocht in de poëzie. We hebben in die lange tijd contact gehouden, soms vrij intens, soms vanop een zekere afstand. De essentie van de literator Speliers ligt voor mij in zijn poëzie en in hoe hij in vele essays zijn eigen visie op poëzie en op verwante dichters vorm heeft gegeven.

Daarom een typisch gedicht uit zijn brede oeuvre (Horribile Dictu, 1972):

De hand, hij houdt gelijke tred,

geijkte woorden zijn hem welkom

en woorden, om zich voorgoed te ijken --

de tafel tot houvast, hij tilt

de taal uit zijn verband, tot en met,

de parker vooralsnog een toverstok

en woordenspel zijn toeverlaat.

In het maniërisme van de morgen

de zinnen smelten in zijn mond

met smaken van gesmolten lood.

De dood, hij proeft hem in de mond.

Meer: Deus ex Machine, Hedwig Speliers, 155, dec. 2015.
Gedichten van Hedwig Speliers (1-12) op https://deusexmachina.be/gedichten-van-hedwig-speliers-1/ en volgende (geselecteerd door Jan M. Meier).

Drie gedichten op Eunoia Review, three new poems on Eunoia Review

Vandaag publiceert het internationale webtijdschrift Eunoia Review drie recente gedichten van mij, het origineel en de Engelse vertaling. Het eerste vers is een nieuw 'tuinbank revisited / garden bench revisited' gedicht, het tweede heet 'zinsbouw / syntax' ' en het derde 'bestemming onbestaand / destination non-existent'.

Een schuchtere eerste stap op het internationale podium.

Eunoia Review is a Singapore-based online literary journal committed to sharing the fruits of ‘beautiful thinking’. I am happy that three recent poems are published, the Dutch original and English translation for an international audience. Folllow the links above.

notitieboek

 Ik heb enkele oude notitieboeken opgevist, er wat in gebladerd in de hoop her en der een korte notitie te vinden die me misschien kan inspireren. Ik had niet verwacht al meteen op enkele verzen te stuiten die ik niet (meer) kende. Ze waren blijkbaar nooit van het schrift naar een bestand getransfereerd, zoals dit korte versje gedateerd op 17/01/01:

mooie mevrouw [oud]

met de veel te korte rok

en de hoge zwarte kousen

zo hoort het niet

maar toch zeg ik graag

dank je voor je verschijning

het was een koude dag

die jij warmte gaf

en een ongedateerd vers:

meisje van laurier [oud]

jou had ik niet verwacht

maar toen je er niet was

heb ik aan je gedacht

meisje van laurier

ik ken je niet

dan in weinig woorden

een blik of wat, een lach

en wat dan nog

nu niets al is

kan alles komen 

toch

en ook dit zonder datum maar vermoedelijk uit 2001 of 2002:

lieve juffrouw [oud]

je bent te hard

alleen te harden

als ik even hard ben

al is het plaatselijk

als een paal als het ware

hard als tegels

op die nauwelijkse borsten van je

och ik liep te venten

met een mandje liefde

maar jij zei droogweg

ik koop niet aan de deur

maar weet je nog hoe mijn lippen

langzaam in je hals op de loer

lagen in een hinderlaag

herinnering die aan je hapert

De gedichten waren in potlood genoteerd, ontcijferen was soms moeilijk door de combinatie potlood en mijn eigenzinnige handschrift. 

verstild verlangen

Tien jaar geleden schreef ik dit gedicht bij een schilderij van mijn zus Chris. Mijn zus is anderhalf jaar geleden gestorven. Haar schilderij hangt nu in mijn woonkamer. Het gedicht kun je nog altijd lezen op de site van De schaal van digther en hier onder de foto:

verstild verlangen

het ligt haar op de onderlip bestorven 

ze heeft haar vinger in de mond 

zoals ze zuigt aan een rietje in een leeg glas 

elke gedachte keert tot dezelfde gedachte weer

 tot wat aan het denken zelf ontsnapt 

en waaraan niet te ontsnappen valt 

 het lijf ligt er vergeten bij 

blauwe ballast ontroostbaar geloosd 

op een wachtbed voor wie haar lust inblaast 

haar verhaalt van blauwe diepzeeën 

likkend aan tenen van ongerepte eilanden 

van dromen die in hun dromen 

altijd werkelijk worden 

en tijd alle tijden geven

___________________

Het gedicht is opgenomen in de bundel Tekenen (Uitgeverij P, 2018).

Een tweede, recent gedicht over de dood van mijn zus kun je hier lezen.