Recensie Tekenen

Mooie recensie in Poëziekrant van mijn bundel Tekenen (2019, nr. 1, p. 90-91) door Hilde Keteleer.

polaire vortex

januari
terrassen klevend aan eeuwenoude puien
als zwammen op breedbuikige beuken
stoelen, tafels glimmen elkaar toe – leeg
er waait regen overal
op tafels, stoelen, opgetrokken kragen

januari
zon breekt schuchter door wolken
een wonder rimpelt over straten
terrassen voor de puien vloeien vol
straalkacheltjes op hoge poten flitsen aan
surrogaat zonnetjes in een surrogaat seizoen

januari
stoelen aangesleurd, tafels schoongeveegd
jonge kerels, dappere meisjes
hebben geen zonnetje nodig
zij omarmen hun stoerheid zonder jas
trekken hun mouwen hoog
bij de lichtste zonnestraal

januari
er zijn geen winters meer meneer
het weer is om zeep, meneer, naar de kloten 
geen probleem dat het hier warmer is
maar de zee, de zeespiegel meneer
straks overstromen de lage landen
en wat moeten wij dan doen, migreren ha!

wacht even
straks februari
valt de kou nog es ouderwets binnen
een snijdende noordooster
de polaire vortex weet je wel
gaan we rillend naar een elfstedentocht
juichend eindelijk

samenwerking Deus ex Machina en Tau

Deus ex Machina en het nieuwe Hamburgse tijdschrift Tau hebben een samenwerking opgezet waarvan de sporen te vinden zijn in nummer 165 van het Antwerpse literaire tijdschrift. Daarin staat een selectie van teksten uit het nieuwe Duitse blad. Tegelijk werd een literaire avond georganiseerd in Café Boekowski. Daar las ik een aantal gedichten voor, o.a. drie gedichten die (in een nog wat ingekookte vorm) in mijn nieuwe bundel Tekenen zijn verschenen.
Ik neem er hier eentje op, met de Engelse vertaling.

kleine allegorie van de roes een teken aan de wand de muur een spinnenweb zonder spin en ik lig met mijn hoofd op tafel in de rusteloze slaap van een ter dood veroordeelde niets is nog in evenwicht niet ik, niet mijn gedachten die als vervormde objecten om me liggen verstrooid en jij die ik blijf bedenken in je vormeloze naaktheid ik wil je wit op blauw en zwart omrand als een doodsbrief de dieren van mijn jeugd honden, kippen, katten, zwijnen, vogels alle verworden tot donkere iconen en de fles die gebroken voor me ligt: een leven dat leeggelopen is

a little allegory of trance the writing on the wall a spider web without a spider and I am lying with my head on the table in the restless sleep of a man on death row nothing is in balance not I, not my thoughts contorted objects scattered around me and you that I keep devising in that unshapen nakedness I want you white on blue black-rimmed like an obituary the animals of my youth dogs, chickens, cats, pigs, birds have all faded into dark icons and the bottle broken in front of me a life that leaves me empty

De cover