Vreemde vogels welkom

Het lijkt op een flatgebouw voor vogels of een vogelhotel in hartje Gent. Perfect onderhouden. Helaas staan alle kamers leeg, zodat het geheel een vervreemdend effect krijgt, opvulling wordt van een stenen raamvorm, resultaat van een oude, absurde belasting, zoals er nog vele zijn.

Leegte overstemt het welkomgevoel dat de lege kastjes hadden kunnen uitstralen. De (trek)vogeltjes verkiezen natuurlijker omgevingen. Een hedendaags sprookje.

Engelenspoor

Hij is er nu helemaal. Hier verkrijgbaar, bij een aantal 'betere' boekhandelaars en uiteraard ook bij het poëziecentrum in Gent.

Presentatie bundel Engelenspoor van Jan M. Meier

gebed

kom, fluistert hij
 wees niet bang 
 laat los
 
duik in de lettersoep van dit gedicht
engel die zich verliest in het niets
 van een laatste beweging

ontdaan van je lichaam
 val je zacht in de witte 
 vouw van dit blad 
het vederlichte dons van 
durende tijd zonder tijd
de laatste adem ingebed 
tussen zang en zucht


Jan M. Meier (ps. van Jean-Marie Maes) en Uitgeverij P
nodigen u en uw vrienden uit
op zaterdag 18 februari om 16.00 uur
in Poëziecentrum Vrijdagmarkt 36 in Gent
op de voorstelling van de nieuwe dichtbundel 

Engelenspoor

PROGRAMMA
o    Collega dichter Peter Theunynck stelt de bundel voor
o    Jan M. Meier leest voor uit Engelenspoor.
o    Laura Maes, gitaar en elektronica, verzorgt de muzikale intermezzi.
o    Uitgever Leo Peeraer overhandigt het eerste exemplaar.
o    Receptie met signeergelegenheid. 

  Gelieve uw aanwezigheid te bevestigen voor vrijdag 17 februari 2017 aan Uitgeverij P
 via e-mail: contact@uitgeverijp.be met vermelding van uw naam en het aantal personen

In de bundel Engelenspoor duiken de gevederde geesten overal op. Zij zijn niet zozeer hemelse wezens, maar staan symbool voor aardse zaken als afscheid en dood. Die delicate thema’s weet de dichter op een ontroerende wijze te verwoorden. Tussendoor slaat hij soms een iets lichtere toon aan en speelt hij met de afwisseling tussen het hoge en het lage. Zo komt een engel ‘aangevlogen in een handig zelfbouwpakket’.
Jan M. Meier speelt schijnbaar moeiteloos met taal. Er gebeurt in zijn werk altijd iets spannends, niet alleen op het niveau van de gedichten, maar ook op dat van de cycli en de bundel als geheel.  Hij vindt verborgen geluiden ‘in de woorden voorbij de bewoonde woorden’, en hij ‘golf[t]de woorden sla[at] pingpong / snel door de zinnen / smeer[t] de woordgewrichten / geef[t] klank aan de keel / tongzoen[t] de vermaakte taal’. Zijn gedichten klinken als muziek en lijken vaak gecomponeerd.
Jan M. Meier (Gent, 1951) is sinds 2002 het pseudoniem van Jean-Marie Maes, een Vlaams auteur en criticus. Hij was medeoprichter en redacteur van Restant, redacteur van Yang en tegenwoordig van Deus ex Machina. Hij publiceerde creatieve, literair-kritische en wetenschappelijke bijdragen in bladen als het Nieuw Vlaams Tijdschrift, De Vlaamse Gids, Yang, Poëziekrant en Ons Erfdeel. Als dichter debuteerde hij met de bundel Figuratie (1972), die bekroond werd met de debutantenprijs voor poëzie van de provincie Oost-Vlaanderen. Het grootste deel van zijn poëzie is niet gepubliceerd, maar daar komt nu verandering in.

Engelenspoor

JAN M. MEIER

Julien Vangansbeke 80, een kleine hommage

Julien Vangansbeke werd op 5 februari tachtig. Bij die gelegenheid werd hij dubbel in de bloemetjes gezet. In de bibliotheek van Harelbeke werd vrijdagavond de opening van de tentoonstelling (nog tot 27/02/16) rond de Yang Poëzie Reeks geopend. Het is een mooie hommage geworden aan de drijvende kracht van de reeks, Julien Vangansbeke. Ontroerd schetste Julien de geschiedenis van de reeks. Een dozijn dichters lazen twee gedichten voor uit eigen werk, waarvan één dat ooit verscheen in de Yang poëziereeks. Dirk de Geest ging dieper in op de onderschatte betekenis die deze reeks heeft gehad voor de poëzie in Vlaanderen. Francis Cromphout, dichter en muzikant, zorge voor een geslaagde muzikale omlijsting.
Zondag werd Julien een tweede keer gehuldigd in zijn geboortedorp en woonplaats Drongen. De zaal bleek te klein voor de vele belangstellenden. De poëzie van de dichter stond helemaal centraal in deze mooie hommage.

We kunnen Julien niet beter huldigen dan door hem te lezen en te laten lezen. Daarom hier een gedicht:

Requiem

1

Er is een kind dood.
Het hare.
Haar huilen splijt mijn oren open.
Mijn wijsvinger streelt
mijn benig evenbeeld.

Ik roep om hulp
maar hoor me niet.

Wat ik wens is
een veelvoud van niets.
Te pletter storten
uit het raam driehoog.

Maar ik verander in steen.
Ga ten onder
aan mijn naam op je graf.

(Uit: Benaderingen, 2006, p.16)