Vertaald

Ik wist tot voor kort nergens van, maar kreeg een tip. Gecheckt bij het Vlaams Fonds voor de Letteren en ja, vier gedichten werden naar het Servisch vertaald. Ze verschenen oorspronkelijk in Het liegend Konijn en werden opgenomen in de bundel Engelenspoor. Nu staan ze ook in het tijdschrift Erazmo in goed gezelschap. Een leuke verrassing, ook al had men me moeten contacteren.
Een verdwaalde e-mail, een brief die nooit toekomt -- het gebeurt niet vaak, maar het gebeurt.

Ella - roze schijn

ELLA

Oostende, 28 01 2018

3910 gram - 55 cm

dochter van Laura Maes en Jürgen Claeys

  

roze schijn

zij is daar

het bericht bereikte hem te laat

de vlek van zijn leven nu anders ingekleurd

het besef omvat hem pas

als ze in zijn armen ligt

minder weerloos dan herinnering

groter, affer en toch van porselein

hij nu opgetrokken uit vertedering

alsof de samenstelling van zijn bloed

een omslag heeft gemaakt

hij vaart onder een andere vlag

de zee op zijn lichtste zijde gewenteld

de zon even uit de droom opgestaan

het nog dunne jaar stroomt

in een bredere bedding

de tijd ligt ruimer over het blad

er is meer dat kleur moet krijgen

vanochtend tovert het raam breekbaar

roze op de berijmde daken

____________________

In Schetsboek, Uitgeverij P, 2022, p.60

wens voor 2018

er trekken geen ganzen over
de herfst heerst in grauwe eentonigheid
een duif grijs versteend op een tak
vastgesnoerd door durende druilregen
alles verdicht tot een mistig tableau

warmte is alleen nog in woorden te voelen
kleine gebaren van winterse tederheid
zweven een stil signaal
op de wasem van adem gelegd
betekenis niet in steen gebeiteld

sneeuw is de witte bruid van één dag
een soepel woord, meeverend, kneedbaar,
onbreekbaar legt het met zachte
hand hele landen lam
geeft tijdelijk adem en licht aan
de witte weemoed van de winter

in deze in mist geborgen dagen tussen
kerst en nieuw ligt er geschiedenis
en lekker eten op de borden
glanzen de glazen in het binnenlicht
verjagen we de donkere schemer uit de ogen
verenigen de vele schaduwen van een jaar
in de langzame verwelkoming van elkaar
een hoopvol versmelten in de opening van tijd

sneeuwschrift

 

kijk

ik leg sneeuw over het land

bedek de daken, de takken van de bomen,

het halsstarrige gras, dit blad

herlees het landschap met mijn deken

van zachte zwevende tekens

die sneeuw hebben we in jaren niet meer gezien

hier licht hij alles op

wekt onverwachte warmte

en nu de ijszon ook op de pagina

verschijnt, straalt de wereld

is alle geluid gedempt

het beeld gevormd

geluk nu tastbaar nabij

Jan M. Meier

Uit de bundel Tekenen, 2018, p. 39