Gedicht op gedichtendag

droomdicht

alleen in zeldzame dromen
ben ik de taal meester
lopen verhalen als water over mijn lippen

zwermen bijen hummen woorden bijeen 
om mijn van honing blakerende gelaat

met één beweging van mijn hand
verstilt de wereld om mij

geen woord kan gemist
geen klank gaat verloren
geen zin wordt ontzegd

paradijs en hel lonken om de hoek
 

2016

2016

nu de aarde in het zwarte
vocht van de ochtend lijkt verdwenen
wij ons als handen hebben dichtgevouwen
in polderplooi, vlakland of stadsrand
 
haken herinneringen los, legt het oude
jaar zijn kale, donkere huid af:

de onrust van een wereld
die wij niet hebben gewild

in die schemer van de langste
schaduwen vervagend tussen tuin
en grens, toren en kippenhok
waar vogels zinloze tekens
fladderen op ongelijnde lucht

de laatste noten gekraakt zijn
wij klaar om onbevangen nog de lont
aan het vuurwerk te steken:

een kleurrijke roos van licht
voor jouw 2016

exit 2014

een jaar verzamelt de doden

de hachelijke gebeurtenissen glijden langs een lijn

van onvoorstelbare en niet te ontwijken precisie

de overlevenden krijgen twijfel tot erfgoed

ook wij dansen nu niet in de sneeuw

de herfst heerst nog met wind en wolken

over de blinde dagen die geen

licht lijken te verdragen

de zeeën van tijd zijn verdampt

tot stille plasjes

vuur zullen we zelf moeten maken

met hakhout en gesprokkelde hartelijkheid

ouder en daardoor minder afgeleid

door onze lichamen wuiven we

elkaar toe, hopend op een herhaling

met de schittering van herinnering

Gedichtendag

Gedichtendag, gedichtenweek, het circus draait elk jaar even op hoger toerental en je kunt er niets op tegen hebben, natuurlijk. Elk straaltje aandacht is beter dan het normale niets.
Dus plaats ik ook maar mijn kleine bijdrage, een gedicht over poëzie, niet meteen hapklare kost, maar dat verwacht een echte lezer niet van poezie.
Sla het hier open.