Een huis in het duin versmolten. Ik sta voor een brede houten deur in de Hendrik Consciencelaan in Nieuwpoort. Het moet 1968 zijn geweest. Speliers was toen drieëndertig, ik zeventien.
Ik bel aan. De brede deur scharniert twee handbreedtes weg van de muur. Er is
geen lijst, de deur is een originele variatie op een blokdeur. Bij de eerste
stappen sta ik meteen in de ruimte van het huis, overzie de lichte woonplaats
waarin bureau, haardhoek, keuken en een imposante bibliotheekwand zijn
opgenomen. Ik ben nog jong als ik het huis en een belangrijk stuk van de wereld
van Hedwig Speliers instap. Ik ben onder de indruk van de open gelijkvloerse
woning in sobere Scandinavische stijl. Het is het werk van de architect Peter Callebout, waarover Speliers later zal
schrijven.
In één klap verandert mijn blik op de wereld. Het is een vorm van openbaring.
Het belang van de woonsituatie, niet zozeer op het praktische vlak, maar vooral
als een esthetische ervaring die mijn kijk op het wonen voor altijd heeft
veranderd.
[Herinnering aan Hedwig Speliers]
