In eigen tuin (1)

Je bent vlug rond in de eigen tuin en toch kan je blik een andere richting verkennen: omhoog, alsof je even overweegt de boom in te klimmen:

Fotocollage presentatie Grote Gevoelens zaterdag 15/02

Collage met foto's van E. Bonte (met links inleider Peter Theunynck en uitgever Leo Peeraer, rechts Jan M. Meier, Niels op handpan en Bilal op sansula)

Schilder Evelien Sergeant, Jan M. Meier en uitgever Leo Peeraer (Foto E. Bonte)

Presentatie bundel Grote Gevoelens

Jan M. Meier 
(pseud. van Jean-Marie Maes)
Evelien Sergeant

&

Uitgeverij P

nodigen u en uw vrienden uit

op zaterdag 15 februari 2020

om 16 uur in Poëziecentrum

Vrijdagmarkt 36 te Gent

op de voorstelling van de bundel

PROGRAMMA
• Dichter Peter Theunynck leidt Grote Gevoelens in

• Muzikale intermezzi: Niels Poppe op handpan

• Jan M.Meier leest gedichten uit Grote Gevoelens

• Uitgever Leo Peeraer overhandigt het eerste exemplaar

• Receptie en signeermogelijkheid

regels van ontregeling (4)

stilstand sta niet stil

nog wordt diep onder mijn korstige aarde

gesteente tot vloeibare gestalte

hoe moet ik vertellen, jou

uit het witte niets van dit geruite papier

met een mond van woorden gesnoerd

hoe moet ik de parels van het telraam

telkens verschuiven om een som

de waarde van een waarheid

één tel van tel te verbeelden

leg me het zwijgen op

ruk uit de tedere tong

breek mijn pen

leg me neer in bewogen stilte

sla me met verstomming

haal me in je hoofd

In de bundel Grote Gevoelens vaart de liefde voorbij. Ze kaatst tussen euforie en wanhoop, wens en waan, verlangen en vervulling, tussen beeld en verbeelding, dans en stilstand, monoloog en gesprek. 

Jan M. Meier schrijft over de romantische liefde, maar ook over de ‘eenzaam uitgelepelde leugen’. Met woorden in witte letterloze leegtes meet hij zijn geliefde galactische proporties aan. Tussen spel en martelgang verknipt hij haar tot honderden flardjes, met de geur van potlood als weerloos wapen en de scherpe haken van herinnering. In de lange gang gevloerd, gekromd als een komma voor een onbekend zinsverband tekent zich een route af als van Parijs naar Rotterdam.

Dan kantelt het: maanwit aan haar hemels lichaam draait hij de ochtend open, neemt een bad in de dampkring van haar adem. Reikhalzende ogen lijken op stelten te lopen. Woorden zijn kostbaar als luchtbellen onder water. En zie: ‘de aarde bedekt de hemel’.

De metaforen spiegelen de wisselende emoties, maar zitten tegelijk vol kleine verschuivingen die het romantische totaalbeeld ondergraven of nuanceren.

De schilderijen van Evelien Sergeant creëren beelden die aansluiting vinden bij de beeldtaal van de bundel: vervoering en pijn in vele variaties

Jan M. Meier (pseudoniem van Jean-Marie Maes, Gent, 1951) was medeoprichter en redacteur van Restant, redacteur van Yang en Deus ex Machina. Hij publiceerde creatieve, literair-kritische en wetenschappelijke bijdragen in diverse bladen. Zijn vorige bundel Tekenen  verscheen in 2018.

Evelien Sergeant (Gent, 1974) schildert vanuit een overgave en een noodzaak. Creëren is voor Evelien omgaan met twijfels, pijn en angst. Anderzijds geeft het haar ook bevrijding, en plezier. De kunstenaar wil werk maken dat vraagt, raakt en hapert. In de verbinding met een werk houdt een sublieme ervaring zich schuil: de (h)erkenning van je eigen verhaal in de beeldtaal.

Gelieve uw aanwezigheid te bevestigen voor 13 februari via mail naar janmmaes@gmail.com en cc naar contact@uitgeverijp.be met vermelding van uw naam en het aantal personen.

Tekenen: na 4 maanden, 4 positieve recensies

Tekenen verscheen in december 2018, nu ruim vier maanden later zijn er vier mooie recensies verschenen. Vier citaten:

Hilde Keteleer in Poëziekrant, 'Droomiconen van de krukkige mens':

Alle gedichten hangen aan elkaar, versterken elkaar. Jan M. Meier is een componist. Hij schildert en maakt muziek met woorden, hij danst en vliegt met behulp van beelden en alliteraties, met paradoxen en binnenrijmen. Net zoals in een symfonie, wat letterlijk ‘samenklank’ betekent, waarin de afzonderlijke instrumenten opgaan in een geheel, is dit een compositie die bestaat uit vier delen die elk een thema exposeren maar de harmonie van het geheel versterken.

De laatste afdeling, ‘uitgeleide’, bestaat uit welgeteld één gedicht, dat tevens het titelgedicht van de bundel is: ‘tekenen’. In dit gedicht wordt duidelijk waar de titel op slaat: wij, mensen, zien overal tekenen in, we willen alles duiden, ook wat niet te duiden is. We zoeken woorden die een verklaring moeten geven voor wat ons ontglipt, we creëren de illusie dat de wereld beheersbaar is. De dichter heeft tot taak ons achter de schermen van die gefingeerde waarheid te laten kijken. 

Jan Geerts op zijn blog, 'BRIEF AAN JAN M. MEIER':

Jouw woorden proberen het onnoemelijke licht dat gevormd wordt door alle kleuren te ontleden, zichtbaar te maken en te noemen. Jouw woorden tonen wat niet te zien is in de onzichtbare blik van de mens en zetten de wereld te kijk.

Jouw woorden zijn helderheid. Niet het morsige of de mist van het dagelijkse discours in doffe ramen. Jouw woorden zijn meester van hun taal. Als schoonheid vanbinnen schijnt, dan zijn jouw woorden vensters op de binnenkant van het bestaan.

Alain Delmotte op de literaire blog De schaal van Digther, 'Een Rorschachtest van onvermoede betekenis':

De nieuwste bundel van Jan M. Meier ’Tekenen’ opent een breed veld, biedt een panorama, zendt een veelheid aan betekenissen uit die de lezer uitdagen om die met concentratie op te diepen.  

[...] 

Deze bundel werpt volgens mij een nieuw licht op de vorige. In die zin dat de nieuwe bundel een aantal bestanddelen uit de vorige bundel meedraagt. Waaruit ik vermoed dat Meier aan een soort coherent ‘opus’ aan het werken is. Waarmee ik het componerende aspect nogmaals wens te beklemtonen. Ik vermoed dat deze bundel de komende bundels al aan het opentrekken is. We kunnen en mogen nog wel wat verwachten van deze vakkundige dichter. Laten we ernaar uitkijken. 

Louis Smit voor NBD Biblion:

De bijna vijftig vormvrije gedichten zijn stillevens en 'ansichtkaarten' over klein geluk, genegenheid, natuur, seizoenen. Subtiel, licht en vaak vertederend. [...] Een rustpunt in de drukte van het hedendaagse leven, met voortreffelijk verwoorde stemmingen.

Bijgewerkt 6 mei 2019